De aanduiding reflexzone is sinds lang in de manuele therapie gebruikelijk; meestal wordt ze in samenhang met neurologische reflexen gebruikt.
De bindweefselmassage wordt ook 'werken in de reflectorische zones van het bindweefsel' genoemd.
Head en Mackenzie spraken reeds aan het eind van de vorige eeuw over een reflectorische samenhang tussen inwendige organen en periferie.
Voor de omschrijving van de reflexzones aan de voet heeft het woord reflex niet direct betrekking op het zenuwstelsel, maar moet op twee manieren worden opgevat:
Als het reflecteren van een totaalbeeld op een ander, kleiner oppervlak (voeten).
Als een bijzondere aanduiding van bepaalde segmenten aan de voet die een empirisch bewezen, directe energiebetrekking hebben tot de organen in het lichaam.
Het gaat daarbij niet om Headsche-, Mackenziesche- of bindweefselzones of om energiebanen van acupunctuur. Deze systemen hebben hun eigen verdelingsnet en hun eigen wegen van regulering. Dat echter alle tot dusver bekende en ook de nog niet onderzochte afzonderlijke energiesystemen onder het totaalbegrip 'levensenergie' vallen, spreekt vanzelf.
In de prakrijk zal de therapeut aan de voet in de uitlopers van de sacraal- en lumbaalsegmenten werken, zonder dat hij daarbij bindweefselmassage toepast, hij zal aan acupunctuurpunten komen zonder dat hij daarom acupunctuur bedrijft, hij zal meermalen het beenvlies beroeren zonder beenvliesmassage uit te voeren, hij zal lymfatische stuwingen tegenkomen zonder tot lymfdrainage over te gaan.
Het voetenpaar wordt als een eenheid beschouwd en niet als twee van elkaar gescheiden individuele voeten. Het totaalbeeld van het lichaam kan men zich op schaal verkleind in de voeten voorstellen, vooral als men weet dat hoofd, hals en romp zich in het voetenpaar weerspiegelen.
Elk orgaan vindt als regel zijn overeenstemmende reflexzone op die plaats aan de voet, waar in het lichaam dezelfde lichaamszone door het orgaan voert.
Zie ook: www.feetspirit.nl